Kleine jongetjes worden groot…

De deur slaat open en gelijk daar achteraan een vrolijke stem die zegt: “Ben thuis, bitches!” Ik kijk naar Erik met een blik van: wat vinden we hiervan? Maar ik moet ook een beetje grinniken. Hij zit lekker in zijn vel en heeft nu al grote verhalen over de lol in de klas tijdens zijn eerste paar dagen op de middelbare school. Dat wordt wat… “Het voelt een beetje als kamp”, had hij gezegd. Na een midweek voetbalkamp volgde er een midweek timmeren en vooral socializen tijdens Timmerdorp. School vindt hij vooralsnog hetzelfde voelen. Heerlijk, hou dit vol!

Tijdens de afsluitende avond van Timmerdorp mogen de kids altijd dingen verkopen vanuit hun bouwwerk. De meidengroepjes zijn vaak heel creatief met lekkere baksels, armbandjes, kettinkjes en wat al niet meer. Bij het vriendengroepje van Alain wordt echter al jaren hetzelfde recept uit de kast getrokken en mogen er weer natte sponzen naar de binken gegooid worden voor geld. En heel eerlijk, het blijft leuk om die koppies te zien vertrekken bij elke spons die richting hun gezicht gaat, dat ze dapper naar voren steken ondanks dat er behoorlijk fanatiek gegooid kan worden. Maar dit jaar waren de mannen nog iets creatiever en werden er ook ijsjes verkocht vanuit hun foodtruck. In de middag voorafgaand probeerde ik me er nog mee te bemoeien. Of het allemaal wel geregeld was en of ik nog iets moest doen. Moet er nog een koelbox van zolder komen? Jullie halen zelf de ijsjes toch? Koelelementen? En hebben jullie nog sponzen nodig? Was allemaal al geregeld.

Dit was het dan. Zijn laatste keer Timmerdorp. Maar dat niet alleen. Het was het laatste van de basisschool. Zijn laatste keer Sint Maarten is geweest, verjaardag vieren op school inclusief traktatie maken, Sinterklaas op school… (De voorbereiding hiervan ga ik trouwens niet missen.)

Het is zo cliché, maar wat is die basisschooltijd omgevlogen. Het begon met de bakfiets heen en met de wandelstok mezelf moeizaam naar binnen helpen voor het kennismakingsgesprek. Waarbij het ons al snel een beter idee leek dat Erik hem naar school zou brengen en ik hem zou halen. Veel ben ik daarom niet in school geweest. En ook de keren dat ik op school heb kunnen bijdragen, zijn minimaal geweest. Maar ik heb geprobeerd zo betrokken mogelijk te zijn. Nee, luizen pluizen of fruitsnijden heb ik niet gedaan. Maar wanneer het kon, was ik erbij.

Ophalen hoefde op een gegeven moment niet meer per se. Maar toch, wanneer het goed voelde, klom ik met het nodige gedoe maar met heel veel liefde op de scootmobiel. En wanneer dat niet meer ging, zo af en toe nog wandelend met meerdere moeders uit de klas van Alain. Om toch af en toe op het schoolplein te staan en mee te kunnen met bepaalde uitjes. Ik denk terug aan de Pippidag in de kleuterklas die ik met Sandra, een andere moeder uit de kleuterklas, heb geregeld. Door de jaren heen heb ik zo af en toe wat met Sandra georganiseerd, de vossenjacht en de speurtocht gewapend met paspoort door het dorp op zoek naar de schat, leuke dingen waren dat om te kunnen doen. Zo kwamen we ook op het idee om het eindfeest van groep 8 samen te regelen. Het werd een Tropical Party bij ons in de tuin, inclusief limbodansen. Een heerlijke afsluiter voor de kids, maar ook voor de papa’s en mama’s. Voor deze mama was dat ook even nodig. En de afleiding van het organiseren van het feestje kwam mij heel goed uit, want ik ben nogal een sentimentele als het gaat om afscheid en afsluiten. Tenminste, dat had ik verwacht. Maar op een paar natte ogen na bij het slotlied van de musical hield ik het droog. Ook toen onze kanjer nadien in het zonnetje werd gezet. En dat terwijl het een behoorlijke mijlpaal is geweest, al die jaren van de basisschool. Ik wil hem in de eindmusical zien. Dat is een behoorlijk doel van mij geweest. En toen ineens stond hij daar te shinen met al zijn vriendjes en vriendinnetjes uit zijn klas.

En ik was erbij…

De dag na het eindfeest kwamen ze toch. Zijn portret, dat gemaakt is in de kleuterklas, mocht ook mee naar huis en stond dat lekkere 4-jarige toetje mij vanuit de woonkamer de hele dag al uitdagend aan te staren. Toch nog wat traantjes, omdat de jaren dan weer even aan je voorbijvliegen.

Het komt allemaal niet terug, hè? Dus ja, een klein beetje sentimenteel. Maar vooral heel dankbaar dat ik dat mannetje groter mag zien worden. Ik denk aan dat liedje van Acda en De Munnik, Alles gaat voorbij. Het ontroert mij elke keer. Nou ja, ontroert… het brengt mij regelmatig tot ongegeneerd huilen. Soms heb ik dat even nodig en daar helpt onder andere dit liedje bij. Ik vind het prachtig en pijnlijk tegelijk, omdat het zo waar is. ‘Alles gaat voorbij, dus geniet er nou maar van’. Dus met een zomervakantie voor de deur zijn we dat wederom eventjes goed gaan doen. We zijn teruggegaan naar ons fijne plekje op de minicamping in Frankrijk, waar we vlakbij getrouwd zijn. Het was een sociaal rustige en warme week, maar toch heerlijk. En ook Alain vond het niet erg om veel met papa en mama te zijn. Er stond nog een hele gezellige week aan te komen met zijn neef in Spanje. En gezellig was het. Ook voor papa en mama. Mijn schoonzus en ik genieten op een gegeven moment zo van de avond dat we het gevoel hebben dat we het even vast moeten leggen en met iemand moeten delen. Nadat we het fotootje geschoten hebben, weten we eigenlijk niet met wie we het moeten delen. Totdat de bevriende buurvrouw appt dat het alarm afgaat. De foto gaat haar kant op met de tekst: “Hè, balen! Liefs uit Spanje.” Oyoijoi, we hebben weer een aantal memorabele avondjes op zak die we niet moeten willen navetellen en ik moet dan ook weer even aan dat duo denken: geniet er nou maar van. Dat hebben we zeker gedaan. En wederom onder dat mom hebben we in stijl afgesloten met wat we graag doen: een pitstop in Parijs. We love it. Alledrie, geloof ik.

We sluiten de zomervakantie af met een feestweekend. Geluk bij een geluk krijg ik een kaartje toegeworpen voor Son Mieux tijdens een fantastisch zwoele zomeravond bij Caprera met mijn zus. Onze broer en schoonzus konden niet heen, omdat ze ons een nieuw neefje cadeau hebben gedaan. Geluk bij een geluk voor deze twee zussen dus. Ik voel me de hele avond schuldig naar mijn broer, die er al jaren naar uitkijkt om hen live te zien. Vanavond gaat het echt gebeuren, nadat het drie keer is uitgesteld. En ik mocht daar zitten met mijn zus en het was fantastisch. Wanneer de flamboyante zanger het nummer Have A Little Faith zingt, raak ik ontroerd. Jawel, alweer. En dit keer is het wel het goede woord en beperkt het zich tot een enkel klein traantje over de wang. Ik had het nummer nog nooit gehoord en al luisterde je niet naar de tekst, dan was het al een ontroerend mooi liedje. Maar dat in combinatie met zijn woorden over vertrouwen hebben in de toekomst kwam even binnen. En ik vond het heerlijk. Leunend met mijn hoofd op de schouder van mijn zus kon dit momentje in de categorie genietmomentjes. Het was een fantastisch spontaan uitje aan de vooravond van een tweede magisch zwoele zomeravond, waarbij wij ons in Italië waanden in onze eigen achtertuin met de hele vriendengroep. Het was er weer eentje met een gouden randje.💛 Na een dagje opruimen en bijkomen van deze mooie avond sluiten we dit feestweekend af met het feestje van Alain. Traditiegetrouw hebben we het kinderfeestje van Alain in de zomer gevierd. Ook hierin gevoelsmatig zijn laatste in deze vorm. We zullen zien. Het was weer enig. En ook ik geniet hiervan. Zeker als ik nog even creatief aan de gang mag voor een dropping.

Het was een heerlijke zomer met best wel wat hoogtepuntjes. Live on the Beach, nóg een spontaan avondje Caprera, meerdere fietstochtjes naar het strand en lekkere avondjes op het strand. Waarvan één met mijn twee mannen en Alain zijn vriend, die ook gezellig meeging. Waar ze ijverig als ze nu nog zijn een uur daarvoor samen aan hun huiswerk Chinees zaten te werken, gingen de schepjes toch ook nog een keer mee naar het strand. Heerlijk! Hoe lang nog..?

Het was een heerlijke en zeer gezellige zomer. Ik heb ervan genoten, maar kreeg vorige week toch even een realitycheck. We zaten met z’n drietjes voor de tv toen er uit het niets een pijnlijke steek naar mijn voorhoofd ging, dicht bij mijn ogen. Ik wil niet meteen alles linken aan MS, maar dat doe ik wel. Iets van een ontsteking door verkoudheid leek mij onwaarschijnlijk, aangezien ik niet verkouden was. Iets anders dan onrustigheid rondom mijn oogzenuw door MS kon ik niet bedenken. Ik werd er bang van. Zolang die ogen het maar blijven doen en ik naar mijn mannen kan blijven kijken, vind ik het een stuk leuker. Maar goed, misschien was het wel tijd dat er iets nieuws wordt afgebroken. Na 2,5 dag meerdere malen steken gevoeld te hebben en vooral bang te zijn voor wat er komen gaat, zag ik mijn fysio weer. “Kom eens hier met je nek”, zei ze, terwijl ze mijn oor richting mijn schouder drukte. Bij de eerste greep was het al raak. Het straalde zo door naar die plek. Elke scheut was pijnlijk, maar ik was zó blij. Dit kon verholpen worden. Die middag had ik nog maar een paar steken en de volgende dag al niet meer. Die avond vlogen we pijnloos en vooral gerustgesteld naar Spanje voor een weekend gezelligheid met vrienden. Ons toetje toe van de zomer.

Daarmee leek de zomer echt klaar. Het was een hele fijne zomer en ik mocht er weer van genieten. En hopelijk blijven de steken voorlopig even weg. We gaan ons opmaken voor de herfst. De tv gaat weer aan en dan komt Paulien Cornelisse in beeld. Hier word ik normaal heel blij van. Al jaren, maar ook in combinatie met De Slimste Mens. Maar nu blijkt ze te zijn overleden. Ik schrik me kapot. Al jaren geleden is er kanker geconstateerd en het begon gek genoeg met een enigszins goed verhaal. En nu is ze er niet meer. Ik voel gelijk dat ik haar heel erg ga missen. Ik kon me er altijd op verheugen als zij haar mond opendeed. Er kwam altijd iets boeiends of grappigs uit. Geluk is wel dat haar boeken sowieso continu opnieuw te lezen zijn. Ook voor mij was zij één van mijn grootste inspiraties en dat heb ik haar ook een keer laten weten. Haar talent of manier van schrijven durf ik sowieso niet te vergelijken met die van mij. Maar ik denk dat Paulien het juist met mij eens zou zijn dat als twee dingen niet precies hetzelfde zijn, je ze juist goed met elkaar kunt vergelijken. Ze was een grote inspiratie. Taal is weliswaar, in wellicht iets mindere mate zeg maar, ook een beetje mijn ding. Alles gaat voorbij, dus geniet er nou maar van. Als je even niet oplet, heeft je kleine mannetje na de zomer ineens schoenmaat 44,5…

Fijne herfst